Waris Hussein

Barry Manilow’s Copacabana), When the Bough Breaks (1986), Intimate Contact (1987), Downpayment on Murder (1987), Onassis: The Richest Man in the World (1988, aka Onassis, aka The Richest Man in the World), Killer Instinct (1988, aka Killer Observation), Those She Left Behind (1989), Forbidden Nights (1990), Switched at Birth (1991), She Woke Up (1992), Clothes in the Wardrobe (1993, aka The Summer House), For the Love of My Child: The Anissa Ayala Story (1993), Between Friends (1994), Fall from Grace (1994, aka Fortitude), The Face on the Milk Carton (1995, aka Stolen Identity), A Child’s Wish (1997, aka A Fight for Justice), Sixth Happiness (1997), Supply & Demand (1998, mini, współreżyseria z Colinem Buckseyem), Life of the Party: The Pamela Harriman Story (1998, aka Life of the Party: Pamela Harriman), Her Best Friend’s Husband (2002) Hussein zbudował jedną z najdłuższych, a zarazem najdyskretniej udanych i najznakomitszych karier w Wielkiej Brytanii i Ameryce, trwającą pół wieku. Reżyserował odcinki Compact, Suspense, Moonstrike, Doctor Who (dla którego wyreżyserował pierwszy odcinek, An Unearthly Child), The Londoners, Thirty-Minute Theatre, Boy Meets Girl, Romance, Armchair Theatre i innych seriali. Do filmów fabularnych Husseina należą A Touch of Love (1969), Quackser Fortune Has a Cousin in the Bronx (1970), Melody (1971), Henry VIII and His Six Wives (1972) oraz The Possession of Joel Delaney (1972). Hussein zdobył nagrodę British Academy of Film and TV Arts dla najlepszego serialu dramatycznego za Edward & Mrs. Simpson, a był nominowany w kategorii najlepszego pojedynczego dramatu za Clothes in the Wardrobe. Hussein zdobył nagrodę Emmy za reżyserię programu muzycznego lub estradowego za musical Barry’ego Manilowa, Copacabana (1985). A Passage to India, emitowany w Ameryce w NET Playhouse w 1968 roku, z Sybil Thorndike i Virginią McKenną w rolach głównych, był ekranizacją klasycznej powieści E. M. Forstera, którą słynnie przeniósł na duży ekran David Lean w 1984 roku. W pierwszym przedsięwzięciu Husseina w długiej formie wystąpili także Cyril Cusack i Zia Mohyeddin. Również w prestiżowym cyklu BBC Play of the Month Hussein wyreżyserował The Cabinet Papers z Geraldem Simem i Maxine Audley, Girls in Uniform z Anną Calder-Marshall, Francescą Annis, Rachel Kempson i McKenną, St. Joan, które Hussein także zaadaptował dla telewizji, z Suzman i Johnem Gielgudem jako Inkwizytorem, Hedda Gabler Henrika Ibsena z Suzman, Ianem McKellanem i Tomem Bellem oraz Chips with Everything Arnolda Weskera. Hussein stał się jednym z najczęściej powracających reżyserów Wednesday Play, dla którego przygotował m.in. A Man on Her Back z Valerie Gearson, Macready’s Gala Hugha Whitemore’a z Johnem LeMesurierem, The Connoisseur Hugona Charterisa z Michaelem Goodliffe’em i Rosalie Crutchley, Toggle Iana Robertsa z Alanem Badelem, Death of a Teddy Bear Simona Graya z Alanem Batesem, Hywelem Bennettem, Brendą Bruce i Rachel Kempson, Days in the Trees z Peggy Ashcroft w roli głównej, w adaptacji Husseina opowiadania Marguerite Duras osadzonego w nocnym klubie, z wkładem Schesingera jako pomocnej dłoni, Sleeping Dogs Graya z Kempson i Johnnym Sekką, The Devil a Monk Would Be Petera Luke’a z Maxem Adrianem jako opatem oraz Spoiled Graya z Simonem Wardem. Hussein został wybrany do wyreżyserowania długiego, wnikliwego studium małżeńskiej wojny na śmierć i życie, w którym wystąpiła najsłynniejsza walcząca para małżeńska tamtych czasów, Richard Burton i Elizabeth Taylor, w jedynym wspólnym filmie nakręconym przez nich dla telewizji. Scenariusz Johna Hopkinsa do Divorce His—Divorce Hers przedstawiał rozstanie z punktu widzenia obojga małżonków w tym trzygodzinnym dramacie. W rolach drugoplanowych wystąpili Carrie Nye i Barry Foster. Hussein i operator Ernst Wild nakręcili ten obraz w Acapulco w Meksyku. Notorious Woman portretował życie Aurore Dupin, znanej jako George Sand, według scenariusza George’a W. Junkina, ze znakomitą kreacją Rosemary Harris, która zdobyła nagrodę Emmy dla najlepszej aktorki i była nominowana do Złotego Globu. Harris zrobiła ogromne wrażenie jako autorka, której utwory publikowano początkowo pod pseudonimem George Sand we Francji. Były one rzeczywiście notoryczne, podważając tożsamość seksualną i nie osądzając rozwiązłości. Jej liczne romanse obejmowały związki z Alfredem de Musset i Fryderykiem Chopinem. Siedmioodcinkowy serial Husseina, emitowany w Ameryce w Masterpiece Theatre, miał w obsadzie Alana Howarda jako Prospera Merimee, George’a Chakirisa jako Chopina, Jeremy’ego Ironsa jako Franza Liszta, Petera Woodthorpe’a jako Honoré de Balzaca, Joyce Redman, Sinead Cusack i Cathleen Nesbitt. Zoe Caldwell dała wspaniały występ jako Sarah Bernhardt w Sarah Husseina. The Glittering Prizes była adaptacją autorstwa Frederica Raphaela jego własnej autobiograficznej powieści o nadziejach i oczekiwaniach studentów Cambridge, ich rozczarowaniach i miłościach. W roli głównej Tom Conti, a dzieło otrzymało nominacje BAFTA, choć reżyserzy Knights i Hussein zostali pominięci. W obsadzie znaleźli się Nigel Havers, Judi Bowker i Angela Down. Love Letters on Blue Paper był dramatem Weskera z Richardem Pasco w roli głównej. Daphne Laureola była sztuką Jamesa Bridie’a z 1949 roku, zaadaptowaną dla telewizji przez Hugha Whitemore’a, z Joan Plowright i Laurence’em Olivierem w rolach głównych. Ten ostatni spogląda ponuro z marginesu jako sir Joseph, obserwując swoją żonę w rzeczywistości i fikcji jako Lady Pitts, gdy ta wychyla kilka kieliszków w klubie i bredzi o swojej wspaniałej młodości. Młody mężczyzna przy sąsiednim stoliku okazuje jej zbyt żywe zainteresowanie, chcąc usłyszeć więcej. W rolach drugoplanowych wystąpili Clive Arindell, Gregoire Aslan i Bryan Marshall. Edward & Mrs. Simpson opowiadał skandaliczną sagę księcia Walii w latach trzydziestych, który zrzeka się tronu Anglii, by uganiać się za amerykańską bywalczynią salonów Wallis Simpson. Historia ta była dramatyzowana dla telewidzów w produkcjach emitowanych od 1972 roku przez reżyserów Paula Wendkosa, Charlesa Jarrotta, Alana Bridgesa i Dave’a Moore’a. Większość wersji ukazywała Simpson w niemoralnym świetle, jako złodziejkę tronu. Wersja Husseina przyjmuje wyważony punkt widzenia, uwzględniając ogólny szok Wielkiej Brytanii wobec tego romansu. W rolach głównych wystąpili Cynthia Harris jako Simpson, Edward Fox jako Edward, Peggy Ashcroft jako królowa Mary, Kika Markham, Cheri Lunghi, Nigel Hawthorne, Marius Goring, Maurice Denham i Jessie Matthews. To siedmioczęściowe widowisko zdobyło nagrodę Emmy dla najlepszego serialu limitowanego. Miniserial zgarnął cztery z dziewięciu nagród BAFTA, do których był nominowany. Zwycięstwa dotyczyły najlepszego serialu dramatycznego, który Hussein podzielił z producentem Andrewem Brownem, Foxa za najlepszą rolę męską oraz kostiumów i scenografii. Wśród nominowanych znaleźli się Harris za najlepszą rolę żeńską i Ashcroft za rolę drugoplanową. And Baby Makes Six i sequel Baby Comes Home przedstawiały Colleen Dewhurst jako 46-letnią gospodynię domową, która odkrywa, że jest w ciąży, a w roli męża w obu wystąpił zaskakująco obsadzony Warren Oates. Hussein wyreżyserował także Dewhurst w Death Penalty, o psychologu, którego fascynuje chłopiec skazany na karę śmierci, a później doprowadził ją do nagrody Emmy jako wybitną aktorkę drugoplanową w Those She Left Behind. The Henderson Monster to prawdziwa osobliwość, kolejna debata nad moralnością procesu tworzenia na wzór doktora Frankensteina spod pióra Ernesta Kinoya. Eksperymenty Christine Lahti z DNA prowadzą do powstania potwora, a film zamienia się w ożywioną debatę nad jej pracą, wciągając Stephena Collinsa, Larry’ego Gatesa i Jasona Millera. Lindsay Wagner zagrała młodą kobietę, która próbuje odnaleźć dziecko skradzione jej w Callie & Son. John Savage zagrał w Coming Out of the Ice inżyniera przyjeżdżającego do Związku Radzieckiego w latach dwudziestych, którego za nieodrzucenie amerykańskiego obywatelstwa wtrąca się na 38 lat do Gułagu. Little Gloria... Happy at Last została zaadaptowana przez Williama Hanleya z bestsellerowej biografii Glorii Vanderbilt autorstwa Barbary Goldsmith, która w wieku 11 lat (portretowana przez Lucy Gutteridge) stała się pionkiem w rodzinnej walce o władzę między jej nieodpowiedzialną matką (Glynis Johns) a ciotką (Angela Lansbury). Hussein zebrał znakomitą obsadę do tych intryg w kryjówkach niewyobrażalnie bogatych. Bette Davis zagrała w roli drugoplanowej babcię Glorii, Alice Gwynne Vanderbilt, a obok pojawili się Christopher Plummer, Martin Balsam, Maureen Stapleton, Barnard Hughes, Michael Gross, Cec Linder, Joseph Maher i J. T. Walsh. Film był nominowany do sześciu nagród Emmy: dla najlepszego widowiska specjalnego, za scenariusz Hanleya, kreacje Lansbury i Davis, scenografię i kostiumy. Gutteridge była nominowana do Złotego Globu. Szczera próba ukazania świata Johna Steinbecka stała się pierwszym projektem Husseina w Hallmark Hall of Fame, ale The Winter of Our Discontent wypadł nieco ciężko. Donald Sutherland zagrał Ethana Hawleya, którego sukces zawodowy nie potrafi go uszczęśliwić. Tuesday Weld zagrała u jego boku, a także Teri Garr, E. G. Marshall, Richard Masur i Michael V. Gazzo. Surviving dotyczyło rodzinnych zgrzytów wywołanych młodzieńczą miłością, portretowanych przez Molly Ringwald i Zacha Galligana, wraz z nieprzewidywalnym rodzicielstwem, a niewielką rolę zagrał River Phoenix. Hussein nakręcił remake Arch of Triumph Lewisa Milestone’a z Anthonym Hopkinsem i Lesley Anne Down, przedstawił Kopacabanę na żywo jako żart z nocnego klubu Manilowa, wrócił do Wielkiej Brytanii dla dramatu o AIDS Intimate Contact, obsadził Teda Dansona jako detektywa i Richarda Masura jako psychiatrę w śledztwie dotyczącym morderstwa, którego świadkiem jest ztraumatyzowany chłopiec w When the Bough Breaks, i popchnął Bena Gazzarę na skraj szaleństwa w Downpayment on Murder jako nieobliczalnego pośrednika w handlu nieruchomościami, który traci pieniądze i rodzinę. Jane Seymour zdobyła nagrodę Emmy za rolę Marii Callas w Onassis: The Richest Man in the World Husseina, w którym Raul Julia zagrał Arystotelesa, Anthony Quinn Sokratesa Onassisa, a Francesca Annis Jackie Kennedy Onassis. The Shell Seekers było cichym studium postaci z Angelą Lansbury jako pacjentką z chorobą serca, która wbrew zaleceniom lekarza wraca do nadmorskiego domu młodości, by odzyskać szczęście, jakie czuła, dorastając tam. Angela Lansbury wystąpiła w jednej ze swoich najlepszych kreacji. Film zdobył nagrodę Emmy za muzykę Jamesa DiPasquale’a i był nominowany za kreację Irene Worth oraz montaż Freda A. Chulacka. John Pielmeier zaadaptował jedną z powieści Rosamund Pilcher, a Sam Waterston zagrał u boku Sophie Ward, Patricii Hodge, Denisa Quilleya, Anny Cataret, Sereny Gordon i Michaela Gougha. Hussein przeplatał projekty w Wielkiej Brytanii i Ameryce, podejmując się pracy z telewizyjnymi diwami, Melissą Gilbert, Lindsay Wagner i Kellie Martin, a także szczęśliwie związał się z Ann-Margret przy Life of the Party: The Pamela Harriman Story, za którą aktorka była nominowana do nagrody Emmy, nagrody Screen Actors Guild i Złotego Globu. Switched at Birth miało więcej siły, niż sugeruje tytuł, z Bonnie Bedelią jako matką, która dowiaduje się, że jej biologiczne dziecko wychowuje prawdopodobnie samotny ojciec, a film otrzymał nominację do Emmy dla najlepszego filmu telewizyjnego. Clothes in the Wardrobe to urocza opowieść weselna, w której dawny przyjaciel rodziny pojawia się na przyjęciu i zauważa, że pan młody i panna młoda nie pasują do siebie. Jeanne Moreau jest w swoim żywiole jako charyzmatyczna Lilli, a na tę okazję zebrało się kilka innych znakomitych aktorek z minionych lat: Joan Plowright, Catherine Schell i Julie Walters. Lena Headley zagrała pannę młodą. Nastąpiła nominacja do BAFTA dla najlepszego pojedynczego dramatu, podzielona przez Husseina, producentkę Normę Heyman i scenarzystę Martina Shermana. Kariera Husseina wymykała się zaszufladkowaniu, choć rodzina królewska i klasy posiadające są w jego twórczości dobrze reprezentowane. Jako silny reżyser kobiecych ról osiągnął wybitne rezultaty z Dewhurst, Lansbury, Ashcroft, Plowright, Suzman, Annis, Rosemary Harris i Ann-Margret, między innymi. Filmy Husseina reprezentowały jakość dramatyczną przez cztery dekady.