Richard C. Sarafian

Sarafian wyreżyserował odcinki większości ważnych westernów telewizyjnych: Cheyenne, Bronco, Maverick, Bonanza, The Dakotas, The Big Valley, Wild, Wild West, The Iron Horse, Cimarron Strip i Gunsmoke. Zajmował się także innymi akcyjnymi i przygodowymi produkcjami: The Gallant Men, I Spy itd. Jego filmy fabularne obejmują bezkosztowe kuriozum Andy (1965) o dorosłym z niepełnosprawnością intelektualną oraz Man in the Wilderness (1971) z Richardem Harrisem w roli głównej, a także kultowy Vanishing Point (1971). W ostatnich latach Sarafian przeszedł na aktorstwo charakterystyczne i pojawił się w Bugsy (1991) i Bulworth (1998) Warrena Beatty’ego, The Crossing Guard (1995) Seana Penna, Don Juan DeMarco (1995) Jeremy’ego Levina i innych filmach. Shadow on the Land była ciekawą próbą zrozumienia przyszłych Stanów Zjednoczonych pod rządami totalitarnymi, z Genem Hackmanem jako duchownym. One of Our Own był dramatem szpitalnym o lekarzu, który przejmuje administracyjne stery w swoim szpitalu. Z George’em Peppardem w roli głównej był to film pilotowy dla krótko istniejącego serialu aktora, Doctors’ Hospital. A Killing Affair wydaje się warta ponownego obejrzenia, ponieważ występują w niej Elizabeth Montgomery i O. J. Simpson jako policyjni partnerzy detektywi, którzy mogą ulec wzajemnej fascynacji, rozwiązując serię brutalnych morderstw. Splendor in the Grass był jawnym hołdem Sarafiana dla klasyka Elii Kazana z 1961 roku, w którym Melissa Gilbert i Cyril O’Reilly zrobili, co mogli, w rolach zdefiniowanych przez Natalie Wood i Warrena Beatty’ego. Najlepsze telewizyjne momenty Sarafiana przypadły na szeroko zakrojony, trzynastoczęściowy utwór kostiumowy The Gangster Chronicles, który śledził powstanie i trwanie zorganizowanej przestępczości w Ameryce, opisując szczegółowo wspinanie się do władzy między I wojną światową a wielkim kryzysem Giuseppe „Joe the Boss" Masserii, granego przez Richarda Castellano, oraz bezczelnych chuliganów, którzy spełnili swoje przeznaczenie, stając się potężnymi szefami mafii poprzez brutalizowanie przeciwników: Bugsy’ego Siegla, Lucky’ego Luciano, Dutcha Schultza, Ala Capone’a, Franka Costello, Vito Genovese’a itd. Pięknie zagrane i wystylizowane oraz płynnie opowiedziane przez E. G. Marshalla, The Gangster Chronicles był jednym z bardziej historycznie wiernych miniseriali, mimo kilku dramatycznych odstępstw. W pewnym sensie The Gangster Chronicles ilustrował, jak łatwo było zrobić karierę w Ameryce. Liberty była historią gigantycznego emblematu takich dążeń. Pete Hamill napisał scenariusz telewizyjny do sagi o Statui Wolności pod pseudonimem Robert Malloy, a Sarafian nadał mieszance faktów i fikcji nieco wdzięku, mimo rutynowych romansów z udziałem Dany Delaney i Corrine Touzet. Frank Langella włożył niemałą dozę pasji w swój występ jako francuski rzeźbiarz Frederic Auguste Bartholdi, który począł Lady Liberty.