Błękitne światło

Na uboczu pewnej górskiej wsi mieszka młoda kobieta, Junta (Riefenstahl). Prowadzi proste życie, ale jest w niej coś mistycznego. Często wspina się na okoliczne góry i spaceruje po lasach, ale ponieważ żyje w odosobnieniu i zachowuje się dość dziwnie, mieszkańcy sądzą, że jest czarownicą. Ze strachu nie pozwalają jej przychodzić do wioski. Podejrzewają ją także, że ma jakiś związek ze śmiercią kilku młodych ludzi, gdyż wszyscy zginęli podczas wspinaczki na miejscową górę w czasie pełni księżyca. Okazuje się, że nocą przez wyłom w górskiej skale wpada do środka blask księżyca i oświetla grotę wypełnioną wspaniałymi kryształami. Miejsce tego nieopisanego piękna, promienieje magicznym błękitnym światłem i dla Junty jest święte. Jaskrawe światło wydobywające się z groty jest widoczne także w wiosce, z której wyruszają młodzi ludzie przyciągani jego blaskiem, lecz nie są w stanie do niego dotrzeć, gdyż giną na zdradzieckim zboczu góry. Pewnego dnia przybywa do wioski wiedeński malarz szukający inspiracji. Zwiedzając okolicę spotyka Juntę. Pomimo barier językowych nawiązuje z nią bliższą znajomość, oczarowany jej urodą. Kiedy podczas kolejnej pełni księżyca Junta udaje się do groty, malarz wyrusza za nią. Tam odkrywa tysiące drogocennych kamieni i uświadamia sobie, że mogą być źródłem ogromnego bogactwa dla mieszkańców wioski. Dlatego natychmiast biegnie na dół, by poinformować o tym ludzi i wskazać im bezpieczną drogę do groty. Nazajutrz, nieświadoma niczego Junta znajduje na ścieżce prowadzącej do wsi kilka kryształów i porzucone narzędzia. W pośpiechu biegnie do groty, gdzie znajduje zupełnie jałowe kamienie. Reszta bezcennych kamieni została zabrana przez chciwych wieśniaków. W czasie, gdy mieszkańcy świętują zdruzgotana Junta traci chęć do życia.