8½ – Osiem i pół

Najbardziej autobiograficzny z filmów Federico Felliniego. Reżyser Guido musi nakręcić dziewiąty film w swojej karierze. Brakuje mu pomysłów, analizuje swoje życie, dzieciństwo, kobiety. Chciałby powiedzieć wszystko, a nie ma już nic do powiedzenia. A kiedy artysta nie ma nic do powiedzenia, może jeszcze zawsze opowiedzieć, dlaczego nie ma nic do powiedzenia. Film rozpoczyna się sceną symboliczną. Reżyser Guido jest uwięziony we własnym samochodzie, który stoi w ulicznym korku. Nie może otworzyć drzwi, ani uchylić szyby. Jego położenie staje się coraz bardziej krytyczne – dusi się na oczach otaczających go, lecz absolutnie obojętnych ludzi z innych samochodów. W ostatniej chwili przebija dach swego wozu, ucieka, wznosi się ponad wszystko, ulatuje w dal. Fabuły właściwie nie ma. Bohater zobowiązał się nakręcić kolejny film. Producenci czekają, puszczono już w ruch ogromną machinę wytwórni, zbudowano gigantyczną dekorację, zaangażowano aktorów, ustalono ostateczny termin rozpoczęcia zdjęć, wszyscy czekają. Tymczasem reżyser nie ma jeszcze nawet cienia pomysłu. Rzeczywistość przeplata się tu z marzeniami, ze wspomnieniami z dzieciństwa, z wizjami fragmentów przyszłego filmu.