Wakacje 1999

Koniec lat 90. W odciętej od świata szkole z internatem lato zdaje się trwać wiecznie. Sielankę mąci przyjazd chłopca, który wygląda jak sobowtór jednego ze zmarłych uczniów – jego pojawienie się otwiera szczelinę między jawą a snem, pamięcią a fantazją, które zaczną stapiać się w jedno. W oczekiwaniu na koniec lata uczniowie snują się po pustych korytarzach szkoły i w otaczającej ją zieleni. Pogrążeni w letnim marazmie przeżywają pierwsze zauroczenia. „Wakacje 1999” Shūsuke Kaneko to gotycki sen o dorastaniu, coming-of-age zanurzone w retrofuturystycznej atmosferze, przywołującej na myśl „Piknik pod Wiszącą Skałą” Petera Weira. Obsada złożona z aktorek grających chłopców nadaje opowieści androgyniczny rys, podkreślający napięcie między płcią a tożsamością seksualną. Kaneko uchwycił tu duchową kondycję lat 80. – dekady pełnej niepewności i zawieszenia – portretując ją za pomocą dusznej, hipnotycznej wizji izolacji i samotności. Fantazjując na temat przyszłości, reżyser stworzył jeden z najbardziej osobliwych obrazów młodości, melancholijny, pokoleniowy głos, będący echem lęków i pragnień zamkniętych w hermetycznym, nierzeczywistym świecie.