Pantarej

Warszawa połowy lat 80. XX w. Tytułowy Pantarej to narkoman, który wraz ze swoim kumplem Zito dni spędza na włóczeniu się po mieście i zdobywaniu narkotyków oraz leków narkotycznych. Najczęściej, z braku pieniędzy, robi to za pomocą fałszowania recept i włamań do aptek. Pewnego dnia, kiedy jest na głodzie i nie ma już żadnych możliwości zdobycia towaru, włamuje się do szpitalnej apteki, gdzie "rozbija bank" – w szafie pancernej, do której znajduje klucze, natrafia na cały worek potrzebnych mu medykamentów (morfina itp.). Wraz z Zito ukrywa towar. Jednak Zito bierze więcej niż powinien i po kilkudniowym pobycie w szpitalu umiera. Sprawą zaczyna na poważnie interesować się milicja, funkcjonariusze odpowiedniego jej wydziału doskonale zdają sobie sprawę co będzie, gdy tak duża ilość silnych leków trafi na rynek. Sam Pantarej postanawia przeczekać całą sprawę w ośrodku odwykowym, ma również szczerą wolę po raz kolejny zerwać z nałogiem. Kiedy jednak przekonuje się, że w ośrodku i tak wszyscy biorą, a jego kierownik gra wobec niego nie fair, ucieka wraz z małoletnim Leokadią. Obydwaj odnajdują skradzione leki. Milicja jest jednak od dłuższego już czasu na jego tropie. Informacja kim jest jego syn zabija trwającego w nieświadomości ojca Pantareja. Równocześnie, kolejną ofiarą skradzionego towaru, pada Leokadia, który umiera po odkryciu skrytki Pantareja z lekami i zaaplikowaniu sobie zbyt dużej dawki. Ścigany przez milicję, Pantarej postanawia ukryć towar u znajomego dilera, nie wiedząc, że ten jest informatorem milicji. Idąc do niego z towarem, odurzony narkotykami wchodzi na "czerwonym świetle" na przejście dla pieszych i zostaje śmiertelnie potracony przez samochód.